Free Podium Blog

Hoe het AndersGeschreven 2 jaar na Road To Action vergaat…

Er was eens lang geleden… een hardwerkende zelfstandige

Juni 2014 lijkt intussen al een eeuwigheid geleden, maar ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Na lang aandringen van vrienden, familie en zelfs klanten (!) gaf ik eindelijk toch toe om 1 enkel dagje vrij te houden en me te bezinnen over de toekomst van mijn zaak. Ik had sinds de opstart ervan enkele jaren voordien nog geen moment stilgezeten en was altijd maar aan het werk. Klinkt uitstekend, denkt u? Absoluut! Niet moeten prospecteren omdat je te veel klanten hebt, is een droom voor elke zelfstandige, toch?

En dan loopt het mis…


Work-life-balance….
Een prachtig woord dat we allemaal gemakkelijk in de mond nemen, maar geconfronteerd worden met een work-life-unbalance
is echt heel wat minder chic.

Een partner die plots geen honger meer heeft omdat je 3 uur geleden nog snel 1 pagina moest afwerken en er nog altijd geen eten op tafel staat, vriendinnen die er al op voorhand vanuit gaan dat je de madammenavond toch weer zal missen wegens “te druk” en klanten die heel tevreden zijn over het geleverde werk, maar iets minder over de lange wachttijden… Het was dagelijkse kost. En toch zag ik geen dringende noodzaak om hulp in te roepen. Pas toen een van mijn trouwe klanten al grappend zei dat ik na al die jaren mijn prijzen best eens mocht optrekken, gingen er toch een paar alarmbellen rinkelen. Na een snelle nacalculatie en een blik op de bedroevend lage rekeningstand vond ik het ineens tijd voor actie.

“Je hebt niets te verliezen en heel wat te winnen” zei ze

Ik had er nog nooit van gehoord. Road To Action was een gloednieuw concept, maar volgens een kennis van mij precies wat ik nodig had. “Het is gewoon een buitenstaander die eens naar je zaak kijkt en wat tips formuleert in een persoonlijk 1-op-1 traject, dus wat heb je te verliezen?” zei ze. Niets te verliezen hebben en heel wat te winnen, klinkt me als muziek in de oren dus schreef ik me schoorvoetend in. Zo had ik een argument voor thuis, de kennis geplezierd en een taakje in mijn to do lijst om af te vinken. Bezinning? Check!

Het klonk nochtans als een simpele vraag

De eerste groepssessie bleek meteen raak. Aan alle ondernemers in de zaal werd dezelfde vraag gesteld: “Wat zijn je uitdagingen en wat wil je bereiken?”. Het eerste deel van die vraag kon iedereen vlotjes beantwoorden. De courante ondernemersverzuchtingen passeerden allemaal de revue: Te weinig klanten, te weinig kapitaal, wel of geen personeel aannemen,… En ik antwoordde zonder verpinken “Te veel werk en te weinig tijd. Ah ja, en te weinig kapitaal uiteraard, zoals iedereen”. Het 2e deel van de vraag bleek echter veel minder gemakkelijk te beantwoorden. Meer klanten, meer werk, meer kapitaal was namelijk lang niet specifiek genoeg. Wat wil je CONCREET bereiken binnen het jaar, binnen 5 jaar, binnen 10 jaar,…? Serieus, kan u daar binnen de 5 seconden op antwoorden?

Aangenaam, ik ben Annelies. Koffie?

Nog steeds sceptisch en weinig verwachtende (zo zijn wij ondernemers nu eenmaal) stapte ik het UNIZO kantoor in Antwerpen binnen. Ik had een afspraak met Annelies Hermans en bij haar eerste zin, was ik verkocht. Koffie… Hoewel nog maar 10 u ’s morgens had ik er al een halve werkdag opzitten en koffie was precies waar ik de hele tijd in de file aan had zitten denken.

In plaats van mij meteen oplossingen en actiepunten aan te reiken, liet ze mij vertellen. Over mijn zaak, hoe het begon, waarom ik zelfstandige was geworden en wat ik van haar en van Road To Action verwachtte. Eh…. Was het niet andersom? Maar bon, ik vertelde en vertelde en die ene sessie op zich had voldoende geweest.  Ik had eens kunnen ventileren bij iemand die écht luisterde. Ik had niets voorbereid, maar had wel een voorbeeldofferte meegebracht en mijn berucht nacalculatie Excelletje. Ik was namelijk voorbereid om Annelies te beschouwen als een nieuwe klant die nog nooit van mijn bedrijf, diensten of tarieven had gehoord. Ze zou mijn website en de achtergelaten documenten bekijken. Moe, maar voldaan stapte ik de deur uit met een volgende afspraak in mijn agenda.

De pijnlijke waarheid

Schrijven is mijn vak. Geen testimonials zoals deze, maar Googlevriendelijke teksten voor websites en geloof me vrij, dat is iets helemaal anders! Ik had me dus aan allerlei vragen en tips verwacht of mijn bedrijfsvoering, maar zeker niet aan feedback over de teksten die ik had achtergelaten met als enige doel om Annelies te verduidelijken wat mijn job precies inhoudt. "Dit stukje vond ik als leek niet duidelijk en zou je in je offerte ook niet deze zaken vermelden?"

Enfin, eenvoudige feedback die geen enkele klant je geeft, maar een buitenstaander zonder commerciële belangen je wél met plezier onder de neus schuift. Ook mijn timesheets, tarieven, nacalculatie en belachelijk veel andere cijfertjes had ze onder de loep genomen. Haar conclusie was kristalhelder, onderbouwd en simpelweg onbetwistbaar: “Je werkt te goedkoop. Je prijzen moeten omhoog”. Deze keer stapte ik buiten met een volgende afspraak én een to-do lijstje.

Soms moet je het gewoon eens van iemand anders horen

Thuisgekomen vertelde ik mijn partner honderduit over de kleine, praktische tips die ik had meegekregen. En die antwoordde mij droogweg:

“Straf hé, hoe je wel tips van buitenstaanders aanneemt, maar niet van je vrienden en familie?”

Boenk erop en daar stond ik met mijn mond vol tanden. Uit eerlijke schaamte liet ik het avondeten (alweer) passeren en begon ik meteen te cijferen. De hele nacht heb ik aan mijn tarieven gesleuteld. Wat vragen concullega’s, hoeveel zijn klanten bereid te betalen per pagina en welk uurtarief heb ik écht nodig om meer dan break-even te halen en mijn toekomstdromen te kunnen financieren? Personeel en een eigen pand zouden nog niet voor meteen zijn, maar een stevig plus saldo op de bedrijfsrekening, dat moest toch lukken.

Nog wat sessies later


Ze was behoorlijk onder de indruk van het geleverde werk toen ik Annelies mijn nieuwe actieplan voorlegde en vooral toen ik vertelde dat ik het gewoon de dag nadien al in de praktijk had toegepast en dus nu al tussentijds kon evalueren. Toegegeven, er haakte wel al eens een klant af omwille van het verhoogde prijskaartje, maar het gros van de prospecten vond de nieuwe prijzen helemaal ok.

Ik had nog steeds werk te veel, maar ik kon niet anders dan toegeven dat ik zelf enigszins verbaasd was over het succes van deze kleine ingreep. Op dat eigenste moment besefte ik dat zakendoen altijd teamwork is. Ook als eenmansbedrijf!

Er volgden nog veel sessies en nog heel veel tips. Sommige heb ik ingevoerd en andere weer niet, maar bij de round-up meeting waren zowel Annelies als ikzelf best tevreden met de vooruitgang die we op slechts een klein jaartje tijd hadden gerealiseerd. Simpele aanpassingen hadden op vele vlakken een wereld van verschil gemaakt. Ook het thuisfront was terug happy en dat is een ultieme win-win-win, nietwaar?

Enkele bedankmailtjes, een bosje bloemen en een piepkleine afrekeningsfactuur (dankzij de steun van de overheid en van VLAO aan dit project) dacht ik terug aan de woorden “Niets te verliezen en heel wat te winnen”. Een waarheid als een koe, dat hadden we intussen bewezen.

En nu?

Nope. Personeel heb ik nog steeds niet, maar intussen zijn er wel enkele freelancers opgeleid om in onderaanneming projecten voor me af te werken. Voorlopig werken we ook nog steeds van thuis uit, want alsof het nog niet druk genoeg was, ben ik tussendoor nog even mama geworden. En dochterlief kan nu eenmaal niet dag en nacht naar de crèche. Maar dat eigen pand gaat er toch zeker binnen enkele jaren komen. De bank zal alleszins toegeeflijker zijn nu de tarieven jaarlijks aangepast worden. De werkdruk is nog steeds belachelijk groot, maar etenstijd is etenstijd en madammenavond wordt niet verzet!

En dan stellen andere ondernemers mij de vraag: “Waarom zouden we moeten meedoen aan die Road To Action?” en kan ik alleen maar antwoorden:

• omdat je niets te verliezen hebt en heel wat te winnen.
• omdat het gewoon te weinig kost om het niet te doen.
• omdat alleen buitenstaanders écht de waarheid spreken.
• omdat ik persoonlijk het iedereen kan aanraden.
• En doe Annelies alsjeblief de groetjes als je haar ziet!

Aan alle collega ondernemers die nu overwegen om zich in te schrijven. Succes!

Groetjes van Ilse van AndersGeschreven.be

(De altijd bezige copywriter)

Email me when people comment –

You need to be a member of Love To Be Free to add comments!

Join Love To Be Free

Op deze pagina lees je blogteksten voor en door freelancers. De afspraak met de bloggers is om er geen commerciële boodschappen van te maken, wel inhoudelijke, interessante ideeën, vaststellingen, adviezen, ...

Wil je zelf ook bloggen op deze pagina? Neem dan contact met ons op via freelancers@unizo.be om de concrete werkwijze te bespreken.

  Proximus Engie KBC ADMB Zenito Partner_28.png